Carine reist

Tasmanie en de grote steden

2009-12-17T13:10:00.013+01:00

"Niemand keert terug van een lange reis zoals hij vertrokken is" - Graham Greene
De eerste echte grote stad van Australie die ik bezocht, was Sydney. Echt een grote stad. Druk, hoge gebouwen, openbaar vervoer met bestemmingen die warschijnlijk ver buiten het centrum liggen, voor hun werk te laat komende mensen met een take-away koffie, toeristen met plattegronden op de kop en nordic walking stokken. 12 uur later met de trein was ik in de 2 na grootste stad, Melbourne.

Ik verbleef in de leukste wijk van de stad: St. Kilda. Heerlijk veel cafeetjes overal, leuke winkeltjes, leuk wandelen door de stad, leuke mensen, leuk nachtleven, allemaal helemaal leuk daar:). Na 2 dagen kwam Bette, met wie ik de laatste 3 weken zou gaan reizen.

We gingen een Wicked Campervan huren om door Tasmanie te rijden. De Wicked Campervans staan bekend om hun teksten en tekeningen op de auto . Wij kregen een auto waar we de mafste reacties op kregen: "Just Married". En we noemden hem Abel, van Tasman, die Abel.

Abel ging mee op de boot naar Tasmanie. Abel had een keuken achterin en een bank wat je kon ombouwen tot bed. Abel werd bijna dagelijks schoon gespoten door alle tasmaanse regen die hij op z'n bol kreeg. Abel had veel koffie nodig om te blijven rijden, wij ook. Abel reed door waanzinnig prachtige groene en heuvelachtige landschappen. Abel was ook vaak de enige op de weg. Behalve toen we in de bocht een ietwat ongezellige ontmoeting hadden met een vrachtwagen die Abel wat hoodpijn heeft bezorgt en aan een oog blind heeft gemaakt. Wij waren ongedeerd. Abel liet ons alle wijnerijen, chocolade en kaasfabrieken zien en alle plekken waar je vogelbekdieren en tasmaanse duivels kon zien. En als we moe waren, zocht Abel een plekje uit bij een meer, bij de zee of in het bos met een prachtig uitzicht waar we dan een vuurtje maakten en kookten, één keer zelfs met door een fransman vers gevangen zalm, die we met ingewanden en al kookten, maar die hadden we er beter even uit kunnen halen. Tasmanie was helemaal geweldig!

Toen we weer terug gingen naar het vaste land hebben we over de Great Ocean Road gereden, het begon met regen maar het weer trok prachtig open zodat we fantastische fotos hebben kunnen maken van de fantastische kustlijn.

Toen we terug naar Melbourne gingen hebben we geleerd dat we in al die leuke cafeetjes en barretjes hele lekkere koffie en Chardonnay konden drinken, en dat we er heerlijk konden lunchen, en ach ja waarom ook niet avondeten?

We hebben kennis gemaakt met Dennis Hopper waar een tentoonstelling van was in de Australian Centre for the Moving Image en we hebben het nederlands hockey elftal zien spelen en winnen tegen Engeland bij de Champions Trophy, we hebben nog meer musea gezien en een hele dag staan feesten in de zon op een festival en heerlijk geshopt in al die leuke winkeltjes.

Na een week in een grote stad vonden we al die drukte wel weer mooi geweest en hebben we weer een auto gehuurd om daarmee naar Sydney te rijden. Via de sneeuwloze Snowy mountains, over heuvels en door kurkdroog gebied, waar alleen maar boeren, koeien en schapen woonden. En door naar de kust, prachtige blauw water en de zon scheen weer volop. Helaas geen golven dus reden we door naar Sydney, de laatste stop! We zaten in een heel leuke buurt met kleine koffie tentjes, boekenwinkels en weinig drukte. Heerlijk weer dagen door de stad gelopen, de stad van boven gezien vanuit de Sydney Sky Tower, op het strand bijna weggeblazen door de sterke wind en drankjes gedaan bij Darling Harbour.

10,5 maand reizen zitten er alweer op. Wat is het snel gegaan, maar ook weer niet, wat heb ik veel gezien, veel leren kennen, veel gelachen en vreselijk veel genoten. Het is weer tijd om naar huis te gaan.

Dag zuidelijk halfrond, dag linkerkant van de weg, dag groot land, dag dode kangaroes langs de weg, dag vriendelijk volk, dag "How are you going mate?", dag ruimte, dag warmte, dag ozzies............

en Hallo Nederland!

Beach, Surf and Ride

2009-11-18T02:34:00.009+01:00

" One’s destination is never a place, but a new way of seeing things.” – Henry Miller

Het 2de deel Australie, en tevens het laatste deel van mijn reis. Het begon met het Brisbane festival: bandjes op straat en in barretjes, overal feest. En al ligt Duitsland naar de deur, de eerste keer dat ik het Oktoberfest heb gevierd, was aan de andere kant van de wereld.

Na het ronddwalen door de stad, het bezoeken van North Stradbroke Island, heb ik krokodillen gevoerd zien worden in Australia Zoo en heb ik op de laatste dag Brisbane op het balkon van vrienden die ik in Afrika heb ontmoet, met uitzicht op de stad van een heerlijke Aussie Barbie genoten.

Vervolgens ben ik vier weken langs de kust geweest. Eerst Noosa, wat ten noorden van Brisbane ligt. Prachtige stranden, heerlijk warm, zacht en blauw water, en een surfstrand wat in een National Park ligt. Mooier kan bijna niet.

Toen naar Surfers Paradise, de naam zegt het niet, ten zuiden van Brisbane. minder mooi kan het blijkbaar wel. De kust hier wordt de Gold Coast genoemd: hoge gebouwen, pretparken, casinos, een goede plek om geld uit te geven, te zien en gezien te worden. Niet echt iets voor mij dus.

Wel echt wat voor mij: Byron Bay. Ik heb er niet voor niets 3 weken gezeten. Hele relaxte sfeer, veel strand, er waren niet vaak golven, maar als ze er waren, heerlijk gesurft. Veel mensen zaten daar ook voor langer, erg gezellig, er waren superleuke cafeetjes en markten. Hoewel ik er niet al teveel heb gedaan, had ik toch altijd wel wat te doen. Ideaal.

Van een heerlijke plek naar een saai gehucht dat Tamworth heet. In het binnenland, 15 uur met de bus om er te komen vanuit Byron, wat ga je daar dan in hemelsnaam doen zou je denken?

Nou dit:

Op maandagochtend werd ik, samen met nog 18 anderen, door cowboy Tim opgehaald om naar een boerderij genaamd 'Leconfield' te gaan. In the middle of nowhere, omsingeld door groene heuvels, warm en droog, 1200 ha grond, en hier zouden we 5 dagen blijven om het leven van een boer te leiden.

We kregen allemaal een paard voor deze week, dat we verzorgden en waar we op reden. Elke dag begon vroeg en eindigde laat. Een daartussenin leerden we de schapen en het vee bij elkaar drijven, te paard of te voet, reden we over heuvels en hadden we prachtige uitzichten over het land, deden we spelletjes en wedstrijdjes te paard, leerden we lassoo gooien, scheerden we schapen en slachten we er eentje, worstelden we met kalfjes, castreerden we er een, die ook gelijk gebrandmerkt werd, repareerden we het hekwerk, sliepen we buiten onder de sterren en hoorden we snachts de dingos huilen, deden we spelletjes en waren er raadsels tijdens het kampvuur. Het was echt een geweldige week. Ik had nooit verwacht dat ik zo zou genieten van het boerenleven!

Maar aan alles komt een einde. En zo stapte ik een dag later in de trein richting Sydney. Wow, een grote stad! Wat een verschil!

Een dagje ben ik rond gaan lopen, over Darling Harbour, door de botanische tuinen, richting het Opera gebouw en de langs de Harbour Bridge terug via Chinatown en door Paddy's market. even het gevoel krijgen van de grootste stad van Australie. Maar ik kom hier mijn laatste week nog terug on nog meer te zien en er nog meer van te genieten.

Bali Time:)

2009-09-29T07:50:00.013+02:00

“To my mind, the greatest reward and luxury of travel is to be able to experience everyday things as if for the first time, to be in a position in which almost nothing is so familiar it is taken for granted.” – Bill Bryson

Nog voordat het Bali Time:) is, heb ik nog 2,5 week in Australie. De familie zit weer in nederland, en ik ben weer alleen op pad. Maar niet voor lang, want op Magnetic Island kwam ik alweer bekenden tegen. 'Maggie' Island is een supermooi en relaxt eiland en ik sliep in een party hostel. Het mooiste van die dagen lag een paar zeemijlen vederop op en 30 meter onderwater: het Yongala Shipwreck. Gezonken op het zand tussen het kustrif en het oceaanrif, trekt het allerlei soorten zeeleven aan. Ik heb nog nooit zoveel onderwater bij elkaar gezien! Enorme zeeschildpadden, een zeeslang, nemo-vissen, de wc van het schip, prachtig koraal en enorme scholen met enorme vissen. Zo prachtig!

De volgende stop was Town of 1770. Een gehucht aan het strand met niet al teveel te doen maar wel al te relaxt. Ook daar heb ik weer van de onderwater wereld genoten. Dit keer met nog helderder water en gezwommen met, naast, onder en boven een manta ray!

Tot en met de laatste dag heb ik gewacht om de rest van de omgeving te verkennen. Op een chopper baby!

In Brisbane ben heb ik een kleine tour gekregen in een auto met open dak. Vanaf alle kanten mooie uitzichten over de stad gezien, belangrijke gebouwen gespot en van alles over de stad gehoord.Na Bali en Perth heb ik nog weer meer tijd om de boel te verkennen hier.

In Perth ben ik uit eten geweest met Chris en Clare, heb ik geluncht met Bette, ben ik naar de film geweest, heb ik thuis bij Chris en Clare films gekeken en heb ik rondgewandeld in musea en buurten war ik de vorige keren nog niet was geweest, heerlijk om daar weer te zijn!

En nu, Bali time:)

Totaal gedisorienteerd na een nacht met Arthur Buijink die ik tegen kwam op het vliegveld in Perth, en na het vliegen, kwam ik aan op Bali.

Ik zat ineens in Azie.

En na een half uur in de taxi zat ik ineens in een hostel in Kuta.

Hoewel het een compleet gekkenhuis was in Kuta, ben ik er wel een week gebleven. Elke dag ging ik naar het strand om te surfen met m'n rotterdamse politie vrienden, en na een paar dagen wist ik op een heel vriendelijke manier alle verkopers en masseurs van me af te schudden, ik wist de lekkerste en goedkoopste eettentjes in de buurt en ik wist, hoewel het hier zo goedkoop is, dat ik veel geld uit ging geven op Bali (kom maar op met je surfboard, kleding en souvenirs!).

En ik heb eindlijk kunnen duiken met de mooiste dieren onderwater: manta rays (echt duiken is zo anders dan snorkelen). Niet 1 maar wel 10 zwommen er rond. En omdat het water niet zo helder was hier, was het eigenlijk nog veel vetter. Vanuit het donkere niets komen er ineens manta rays op je af gezwommen. Zo sierlijk, zo rustig, zo trots en zo dichtbij. Zo fantastisch mooi:)

Na een paar dagen was Corinne, een frans meisje dat ik in Australie al had ontmoet, ook in Bali aangekomen. Samen met haar en de fransman Fabien en de japanner Hideki, hebben we voor 2 weken een auto gehuurd (man dat verkeer is echt gestoord in Bali!) en zijn we kris kras over het eiland gecruiset.

Eerst zijn we naar het zuiden gereden om de beroemde surfbreak Uluwatu te zien, om Dreamland te surfen en om de tempel van Uluwatu te zien, die, behalve dat die op een klif stond met een prachtig uitzicht, niet heel bijzonder was.
We zijn langs de kust, via surfstranden naar het noorden gereden en toen de golven te hoog werden zijn we nog noordelijker door het binnenland, over heuvels, langs ontelbaar veel rijstvelden, naar Lovina gereden. Weer heel toeristisch daar, weer heel relaxt. Maar dat is gewoon heel Bali. We hebben een dag gedoken bij het eiland Menjangan. Met uitzicht op de vulkanen van Java en onderwater weer de mooiste kleuren, een haai en weer veel mooie vissen.

Toen weer naar de kust gegaan, naar Medewi. In een door een familie gerund hostel met het lekkerste eten van heel Bali, en de allerlekkerste massages ooit. En het zouden ook de lekkerste golven moeten zijn, maar de stromingen waren zeer sterk en de zee erg wild. Ach, na een aantal keer proberen had ik ook wel weer vrede met het lezen van m'n tot favoriet gedoopte boek "A short history of nearly everything" van Bill Bryson.

Door naar Ubud, een cultureel dorp in het midden van Bali. Veel kleine straatjes, veel apen in Monkey Forest, veel mooie kostuums bij het Kecak dansen, weinig tijd daar, de volgende ochtend reden we weer door naar Amed aan de oostkust.Daar was het droog, leek het op de Mediteranee, en waren er minder toeristen. Gek dat er op zo'n klein eiland toch zoveel verschil kan zijn. Het koraal aan de kust leek wel het dorp van de Snorkels. Zo kleurrijk als op tv, en het leek wel een dorp met allerlei stukken koraal die bewoond werden door verschillende groepjes snorkels......euh, vissen. Er liggen veel scheepswrakken aan de kust van Amed. Zal het schip van kapitein Ortega hier ook liggen? Ik had toch moeten gaan duiken daar.

De laatste dagen van het Bali avontuur hebben Corinne en Carine doorgebracht op Nusa Lembongan. Lekker zonnen, relaxen, zwemmen en lezen hadden we bedacht. Er was maar 1 dag zon en toen waren we verbrand, en we hebben 1 keer gezwommen en het water was koud! Maar gerelaxt hebben we zeker, lekker lezen, lekker eten, hmmm, en lekkere verse sapjes en lekker geslapen. Lekker niets doen..... Bel far niente :)

Met de familie op pad

2009-08-27T03:20:00.013+02:00

"Men gaat op reis om thuis te komen." - Godfried Bomans

Ook deze reis kon niet gemaakt worden zonder dat Guille even langs kwam hoppen. Al was het maar voor 5 dagen, al was het maar in Darwin, waar bar weinig te doen is, het was weer heel ge-zellig. En het werd nog gezelliger toen papa, mama en Folkert ook naar de andere kant van de wereld waren gevlogen.

Een maand begon vol met camperen met koude nachten, hotels met warme dekens, tennisballen gooien, bbq-en, kilometers rijden, de jaarlijkse Beer Can Regatta in Darwin, zwemmen, shithead, 4WD/camper/auto rijden, eten, nederlands praten, puzzelboekjes, wandelen, rode landschappen, wildlife zoeken maar niet vinden, Aboriginal land, Vegemite en de oneindige Outback.
En dit alles begon in Kakadu NP. Het was het droge seizoen, wat betekent: geen of kleine watervallen en prachtige wandelpaden. Met een 4WD reden we over rode stoffige wegen, langs rivieren vol met krokodillen, en we zwommen in krokodilvrije ijskoude waterholes en we wandelden over paden en klauterden over rotsen.

Toen vlogen we naar Alice Springs, vanaf waar we met een tot stapelbed ombouwbare en met uitklapbare keuken volgestauwde 4WD reden richting Mt. Conner, waarvan we dachten dat het Ayer's Rock was.
De wolken afgewisseld met knalblauwe lucht; de zon die langzaam aan het ondergaan was en de regen die af en toe uit de wolken barstte maakte het platte oneindige en droge landschap nog bijzonderder om doorheen te rijden.
En aan het einde van die weg was die bekende rode rots waarvoor we helemaal naar het midden van Australie zijn gegaan: Ayer's Rock, of, zoals zij door de Aborigines genoemd wordt: Uluru. Met een paar kilometer vederop het zeker niet minder bijzondere rode rots gezelschap Kata-Tjuta, ofwel, The Olgas.
De wandelingen waren prachtig, net als de zonsop- en ondergangen. 's Avonds was het heel koud.

Kings Canyon was de volgende mooie wandeling. Veel rotsen, afgronden, fossielen van stromalieten, bijenkorfachtige rotsen, de Garden of Eden, prachtige uitzichten en leuke vogelgeluiden. Bijzonder mooi, en bijzonder moeilijk te beschrijven.

Aangezien we niet genoeg kregen van de Outback, de prachtige wandelingen, de eindeloze uitzichten, de droogte en rotsen, hebben we ook nog een paar dagen doorgebracht in het wederom wannzinnige MacDonnell Ranges.

Toen vlogen we naar Cairns. Alsof we in een heel ander land terecht waren aangekomen reden we langs bananenplantages, heuvels vol groen, langs de zee, naar Airlie Beach, vanaf waar we met een zeilboot gingen varen bij de Whitsunday Islands. Omringd door heuvelachtige groene eilanden en azuurblauwe zee zeilden we naar de prachtige witte stranden en snorkelden we in ondiep water met veel gekleurd koraal en vissen en zagen we onderweg de dolfijnen, schildpadden en walvissen hun koppen boven water steken. De laatste verraste ons zelfs met een sprong uit het water wat denk ik wel het mooiste is wat ik ooit in de natuur heb gezien.

De lange weg terug naar Cairns braken we op met een nacht slapen aan zee waar je wegens krokodillen helaas niet kon zwemmen, en de Atherton Tablelands. We werden er verwelkomt met een enorme regenbui waardoor we de dag erna pas van het uitzicht konden genieten. Groene heuvels zoals ik mij Ierland zou voorstellen, met verstopte watervalletjes langs de weg.

De laatste dagen hebben we in en rondom Port Douglas doorgebracht. Heerlijk aan zee, over marktjes gestruind en in het zwembad gespettert. Een dagje naar Cape Tribulation, daar waar het regenwoud de zee ontmoet. En een dagje naar het wonderschone Great Barrier Reef, daar waar Folkert op zijn verjaardag z'n allereerste duik heeft gemaakt!

Jeetje, wat was het vet. En jeetje wat hebben we veel gezien, gedaan, gelachen en genoten.

En toen vlogen zij weer terug naar Nederland en ging ik weer verder op pad.

Afrika vs. Australie in foto's

2009-08-22T06:57:00.025+02:00

Duinen
Namibie en Lancelin, WA, Australie

Tropic of Capricorn

Namibie en Australie, WA

Canyons:
Fish River Canyon - Namibie en Kings Canyon - Australie, NT

Kustlijn:

Zuid-Afrika, Coffee Bay en Kalbarri, WA, Australie

Strand:

Tofo, Mozambique en Whitehaven Beach, Whitsundays, Qsl, Australie

Watervallen:

Victoria Falls - Zambia en Twin Falls, Kakadu NP - Australie, NT

Down Under in W.A.(ter)

2009-07-18T08:01:00.010+02:00

"All journeys have secret destinations of which the traveller is unaware" - Martin Buber

Gelukkig maar, anders is het reizen door de outback van West Australie wel erg eentonig. Het is voornamelijk woestijn, rood zand, prikkelplanten, bewoond door slangen, andere reptielen, roofvogels en kangoeroes, het is er kurkdroog en zelfs in de winter overdag 44 graden.

Meer dan erdoorheen rijden om op de geheime bestemmingen te komen waar wij reizigers ons nog niet bewust van waren deden we ook niet.

West Australie is enorm. Voordat je weer ergens bent waar je sowieso moet zijn geweest, ben je zeker een dag verder. En al die plekken hebben te maken met water:

Ten zuiden en even ten noorden van Perth stond in het teken van mijn meest favoriete en minst favoriete water: de zee om te surfen en de regen...om binnen te blijven. Het is winter, het regent, het is koud en er is geen centrale verwarmingen. Wel zijn er: golven, een superblauwe zee, veel bomen, veel duinen, een ruige kustlijn, uitgestorven stranden en langs de hele westkust dolfijnen en walvissen.

Nog meer water in Shark Bay. Een World Heritage Site die alle 4 de criteria om een World Heritage Site te zijn bezit. Bijzondere landschappen, in het water levende stenen, een schelpen strand.....Supermooi en bijzonder gebied.

Bij Monkey Mia worden dolfijnen gevoerd. Ik stond vooraan, verend op mijn voeten, armen over elkaar geslagen en de schouders hoog opgetrokken, en nog ben ik niet uitgekozen om echt de liefste en vrolijkste beestjes van de wereld een vis in hun bek te steken. Ging het ook nog regenen die dag.......

Een kilometer of 600 verderop door woestijn, langs dode kangoeroes en met onderweg een plaatsje waar 4 man wonen wat al 250 kilometer van tevoren wordt aangegeven, ligt het paradijselijke Coral Bay met het Ningaloo Reef in de achtertuin. Al snorkelend en duikend en vanaf de boot in de verte starend, heb ik van deze prachtige onderwaterwereld mogen genieten: veel en grote kleurijke vissen, dugongs (een soort zeekoe), reef sharks, roggen, dolfijnen en walvissen.

Na de kust te zijn afgreist ben ik het binnenland ingegaan naar het heuvelachtige Karijini National Park. Daar had je zeker genoeg water nodig, tijdens het wandelen door alle prachtige gorges, met zijn natuurlijke klimwanden en zwembaden. 's Nachts kamperen met huilende dingo's in de verte en een sterrenkijkavond in de outback met een prachtige volle maan.

De langste en saaiste weg liep van Port Hedland naar Broome. De enige stop die we daar hebben gemaakt was 80 mile beach. De naam zegt het al: een enorm lang strand dus met supermooi blauw water. Alsof je als kind in een snoepwinkel staat en je mag niets eten: in het water mocht je niet zwemmen vanwege stonefish en stingrays....

En dan aangekomen in op de laatste plaats van West Australie: Broome.

1 keer in de maand kan je in Broome the staircase to the moon zien. En laat ik nou net 1 dag daarvoor aangekomen zijn. Omdat het water zo laag staat, is er tot in de verte zand wat een beetje nattig is. Daarin kan je de weerkaatsing van de volle maan zien en dat maakt dat je er een soort trappetje in ziet: the stairway to the moon!

Dan nog even wat feestjes meepakken en nog even chillen op het strand voordat ik naar Darwin ga waarvandaan ik met de familie voor een maandje op pad ga!

Overland door Zambia - Botswana - Namibie en weer terug naar Kaapstad

2009-06-01T07:26:00.008+02:00

“The use of traveling is to regulate imagination by reality,
and instead of thinking how things may be,
to see them as they are.”
- Samuel Johnson -

Het is moeilijk voor te stellen bij alleen een foto:
Een miljoen liter water dendert per seconde naar beneden. Tenminste, tijdens en na het regenseizoen, en toen ik er was, was het het meeste water sinds 19 jaar wat naar beneden stortte... En dat maakte het ook zo mistig. Zo bleef er weinig van het zicht over, behalve als er een kleine windvlaag voor een seconde de mist even wegvaagde, voor de rest werd je vooral kleddernat en hoorde je een miljoen liter water per seconde naar beneden storten: de Victoria Falls.

Vanaf daar begon mijn Overland Tour. Met 14 reizigers, een gids, een chauffeur en een kok 21 dagen op pad, om de mooiste plekken van Botswana en Namibie te ontdekken en om uiteindelijk weer terug te keren in de mooiste stad van Afrika: Kaapstad.

In Chobe NP hebben we een overdosis aan olifanten, nijlpaarden en krokodillen gehad. We zijn door de Okavango Delta gevaren in een traditionele mokoro (kano) waar we op een gegeven moment geristel hoorden in de bosjes en vervolgens verrast werden door een kudde op hol geslagen olifanten die al toeterend door het water denderden (WAUW!).

In Namibie hebben we een kijkje genomen in het leven van de San Bushman: hoe je vuur maakt, hoe je water uit een boom drinkt, hoe je een vogel vangt met een paar takjes en een touwtje en wat je doet als je door een giftige slang wordt gebeten.

Hoe verder we richting Zuid Afrika reden, hoe droger het werd. En met maar 2 miljoen mensen die in Namibie leven, kom je ook weinig leven, behalve wild leven, tegen. En denk je dat wildlife onvoorspelbaar is: in Etosha NP waren we op een kampeerplaats waar ze een waterplas hadden, waarvan werd gezegd dat elke avond rond een uur of 8, altijd neushoorns komen drinken. Ik weet niet of neushoorns een horloge hebben, of dat het personeel de neushoorns daarheen lokken, maar stipt om 8 uur, toen we naar de waterplas liepen, waren er welgeteld 4 neushoorns, 5 olifanten, 3 hyenas, 5 jakkals en 4 zebras en hoppa, gegarandeerd 2 uur live National Geographic Channel.

Namibie is een land met charme. De ruimte, de woestijn, de lange afstanden waar je tijdens de bush plaspauzes en tijdens het kamperen moet oppassen voor schorpioenen en slangen, en waar het overdag ondraagelijk warm is (en dat in de herfst!) en 's nachts ondraaglijk koud, de vriendelijkste mensen, de wonderbaarlijke taal die Afrikaans heet, en weer die eindeloze woestijn en dan opeens de woeste zee, waar bij Kaap Kruis duizenden zeehonden zich verzamelen om te eten, in de zon te chillen, te paren, te stinken en schaapachtige geluiden te maken.

En dan in Swakopmund maak je kennis met de zandduinen, waar Namibie bekend om staat. Vanaf Swakopmund 550 km naar het zuiden en 110 km naar het oosten rijzen zandduinen op tot wel 300 meter hoogte. Zomaar, uit het niets. Dit is een van de droogste plekken op aarde, het creeert prachtige zonsop- en ondergangen en is ideaal om te sandboarden (WIEEHOOOOO!).

De laatste dagen van de tour stonden in het teken van feesten, uit eten en wijnproeverijen. De hele tour stond in het teken van de meest prachtige en onwerkelijke plekken in Zuidelijk Afrika, samen met een fantastische groep mensen.

Kaapstad ligt aan de horizon, ik ruik en hoor de zee en zie de tafelberg, die ik ook deze keer weer niet beklommen heb, maar die bewaar ik voor een volgende keer, want ik kom hier ongetwijfeld op een dag weer terug. De cirkel is rond, zuidelijk afrika is bereist, ik ga het missen: de mensen, de wijnen, het wildlife, de slechte wegen, de niet altijd even fris ruikende mensen, de volgepropte minibusjes, de miscommunicatie, het Afrikaans, de onbereikbare highlights, het zuid-afrikaanse accent, de straatverkopers...

Maar ik mag niet klagen, want het einde van dit avontuur maakt plaats voor het begin van een nieuw onvergetelijk avontuur: Australia, here I come!

Malawi - The warm heart of Africa

2009-05-30T04:16:00.017+02:00

"If you reject the food, ignore the customs, fear the religion
and avoid the people, you might better stay at home.”
- James Michener -

Nou, dat is vrij moeilijk om te negeren in Malawi. Het wordt niet voor niets the warm heart of Africa genoemd. De mensen zijn heel vriendelijk en positief, en dat in een land waar ze maar weinig hebben. Meer dan het locale voedsel verkopen ze dan ook niet, dus het land, de mensen en hun gebruiken leren kennen gaat bijna vanzelf.

Na nog geen 2 dagen in Malawi besloot ik Mt. Mulanje, de hoogste berg in Malawi, te beklimmen.
Mt. Mulanje, precies 3002 meter tot de top, ligt in het zuiden van Malawi. En na 1,5 dag klimmen, heb ik het volgende filmpje op de top gemaakt:

Ik zal die klim nooit vergeten. Mede omdat ik m'n knieen heb overbelast en als ik lange wandelingen maak komt die pijn weer naar boven.......... Maar ik had het niet willen missen, zo fan-tas-tisch die berg!

Malawi heeft heel veel moois te bieden, maar goede transport verbindingen naar de plekken waar je moet zijn geweest, ho maar. Ten eerste Mt. Mulanje. Vanaf het busstation in Blantyre moet je eerst 10 minuten met een minibus naar een dorpje ernaast vanaf waar je een minibus richting de berg kan nemen. Langs prachtige theeplantages kom je na een uurtje aan op een kruising waar je weer een ander minibus moet nemen naar de ingang van het park. Maar die minibus wacht eerst tot die vol is en rijdt dan pas die kant op. Hoewel, hij moest eerst geduwd worden voordat die bus uberhaupt kon rijden. Na 15 minuten hobbelen over een zandweggetje wordt je afgedropt en daar staan minstens 5 man die je de weg verder wel zullen wijzen. Want vanaf daar is het nog een half uur lopen naar de accomodatie vanaf waar je de tour naar de top kan regelen....

Moe en voldaan kwam ik 3 dagen later weer terug in Blantyre. Gelukkig hebben we een lift terug gekregen naar de stad. Dacht ik lekker te gaan chillen aan het meer van Malawi, in Cape Mclear, was ik even vergeten dat het me nog wel een hele dag kon kosten om 200 km te rijden. Tuurlijk, er gaat een bus naar een nabij gelegen dorp vanaf waar ik een busje kan nemen naar mijn eindbestemming. Ik in die bus. Na 3 uur rijden moest ik overstappen op een truck, want die minibus ging toch niet verder. Die truck rijft nog geen uur en dumpt me weer in een andere minibus die toch wel echt daarheen gaat. Goed, daar trap ik dus niet meer in, en ja hoor, op een kruising wordt ik weer een nieuwe truck aangewezen die me wel kon afzetten bij m'n hostel... En tegen al mijn verwachtingen in, gebeurde dat ook!

Na die paar dagen chillen aan het meer, heb ik het meer niet meer verlaten. Via de hoofdstad Lilongwe ben ik naar het noorden gegaan, naar Nkhata Bay waar ik na een paar dagen aan het meer, naar Chizumulu Island ben gegaan.

Chizumulu Island, of 'Chizzi', ligt in het noorden van het meer van Malawi. Het is er voornamelijk mega chill. En je moet er, heel vervelend, sowieso 5 dagen blijven: op zondag wordt je door de veerboot erheen gebracht en die gaat 1x per week van het noorden naar het zuiden van het meer en 1x per week van zuid naar noord. Op vrijdag ga je dan weer terug naar het vaste land. Langer dan die 4 uur die je op de boot zit om naar het eiland te komen wil je ook niet. De boot is volledig bepakt en beladen, met heel veel vis (stinken de boel!) en veel teveel mensen, wat normaal is voor transport in Afrika uiteraard, en ratten..... Maar het was het zeker waard!

Ik heb dit bijzondere land na 3 weken weer verlaten, mijn reis in m'n eentje door Afrika zit er bijna op. Nu op weg naar Livingstone in Zambia waar mijn overland tour begint.

Bom dia Mozambique!

2009-04-08T13:04:00.007+02:00

Travel is more than the seeing of sights; it is a change that goes on, deep and permanent in the ideas of living - Miriam Beard, author

Maar voordat ik naar Mozambique ga, eerst nog even het laatste stuk van Zuid-Afrika, wat vooral wildlife was. Vanaf St. Lucia aan de kust, door Swaziland totaan Kruger NP heb ik oog in oog gestaan met een neushoorn, te paard langs kudde gnoes en impalas gereden en de Big 4 gespot (de luipaarden hebben zich helaas schuilgehouden) en daarna de bus genomen naar Mozambique, of eigenlijk, naar de grens, want zonder mozambique visa wordt je afgezet bij de grens en neem je een andere bus naar Maputo, de hoofdstad van Mozambique. Aangezien ik weer bekenden tegenkwam in het hostel die de dag erna naar Tofo zouden gaan, heb ik de stad na nog geen 12 uur alweer verlaten.

Op het busstation van Maputo was het 2 uur wachten tot de bus vol was, en weg reed terwijl er elke seconde wel een straatverkoper zijn producten in je neus duwde, want ook al had je je raampje dicht, die deed hij dan wel even open om je tandpasta, wc-rollen, babykleren, diademen, en droge broodjes aan te smeren. Nee, bedankt.

Mocht je wel wat kopen, qua eten dan, check even de houdbaarheidsdatum, die is namelijk 9 van de 10 keer overschreden.

Goed, eindelijk op weg naar Tofo: veel palmbomen, tropische regenbuien en bedelende kinderen en nog meer straatverkopers zodra de bus even stilstaat. Aangekomen in Tofo: wit strand, blauwe zee, nog meer palmbomen, verse vis en vruchten in overvloed. Weggegaan uit Tofo: 2 weken later....

Ik zag het helemaal voor me toen ik daar aankwam: heerlijk veel lezen, volledig tot rust komen, beetje surfen, beetje snorkelen, chillen in een hangmat met een cocktail in de ene en een verse cocosnoot in de andere hand terwijl je geniet van de zonsondergang. Maar het werd: geen letter gelezen, veel gedoken, strandwandelingen maken, bier, zonsopgang in de indische oceaan en veel leuke en interessante mensen ontmoeten. Genieten!

En het scheen dat de oceaan hier bezaait is met whale sharks en manta rays, dus ben ik op een ocean safari gegaan om die te spotten. In de speedboot, over de golven deinsen, volledig nat gespat, en wordt er een beest gespot, dan is het masker op, vinnen aan en 1,2,3 en gaaaan! Beide dieren kunnen ongeveer 7 meter worden en zijn totaal ongevaarlijk, wel even chill om te weten voordat zo'n beest 3 meter van je vandaan vrolijk op je afgezwommen komt. En snel zijn ze ook niet, dus met 1 van die whale sharks hebben we echt 15 minuten gezwommen, zo vet mooi dat beest!

Maar of dat nog niet genoeg was, kwam er een groep van ongeveer 40 dolfijnen met de boot mee zwemmen en springen, maar zodra we het water ingingen om met ze te snorkelen, waren ze alweer weg. Ik heb er nog 2 gespot en gehoord onderwater, maar ze toverden zo'n glimlach op mn gezicht dat mijn masker volstroomde met water, dus het was maar van korte duur, maar oh het was zo prachtig! In al mn enthousiasme, vooral toen er nog 2 manta rays voorbij kwamen die ik nog snel heb gezien ook al waren ze ver weg, had ik niet door dat meer dan de helft van de boot klotsend en kotsend over de boot hing....zeeziek....

Ik helemaal fan van het water en de duikschool heb ik gelijk ook maar even mijn Advanced Duikbrevet gehaald en nog 3 extra duiken gemaakt. Het is echt zo magisch mooi onderwater! En zo vet dat je daar even tussen kan zwemmen met je tank op je rug.

Maar goed, op een gegeven moment heb ik dit paradijs dan toch verlaten. En ingeruild voor een ander paradijs: Vilanculos. Althans, op zichzelf was dat geen paradijs maar de Bazaruto eilanden zeker wel. Zandduinen met palmbomen, nog blauwer water en witter strand, en gesnorkeld met nog meer gekleurde vissen.

Toen met de minibus, veerboot en nog een minibus weer terug naar Tofo (om Patries en Imre te meeten!). De bus, of beter gezegd, de chapa, een minibus, is op zich al een ware belevenis.Wat daar allemaal ingaat zeg, 7 mensen op de achterbank, stereos, fietsen voorop gebonden, worden ook zonder pardon kinderen borstvoeding gegeven. En ok, alles wordt verkocht door de busraampjes, maar sorry, een dood hert? Dat komt er bij mij niet in hoor! Jawel dus! En net op het moment dat het keihard gaat regenen, dus alle raampjes ook nog weer dicht moeten. Zit je daar in een bus met 25 man (want een bus voor 12 man, kan je ook volproppen met 25 man), die al niet te fris ruiken en een heel erg stinkend dood hert.....Op die manier waren de 2 dagen reizen van Mozambique naar Malawi errug lang........Goeie reis........en chao Mozambique!

T.I.A. (This is Africa)

2009-03-09T19:46:00.009+01:00

'What you've done becomes the judge of what you're going to do. when you're travelling, you are what you are right there and then. People don't have your past to hold against you. No yesterdays on the road.' -William Least Heat Moon-

Zo kan je elke dag doen alsof je iemand anders bent, ergens anders vandaan komt en niemand die het wat kan schelen. Niet dat ik dat doe, het enige verschil is dat ik tijdens mijn reis 'Cee' wordt genoemd, gewoon, omdat het makkelijker is. Verder ben ik ook gewoon nog heel erg mezelf hoor en kom ik ook nog steeds uit Nederland.

Het is zo ontzettend leuk om zoveel verschillende mensen te ontmoeten met zoveel verschillende achtergronden en uit verschillende landen maar met hetzelfde gevoel voor humor en manier van denken.

En er zijn zeker geen yesterdays on the road. Elke dag is nieuw, fris, weer vrolijk en met een hoop nieuwe ervaringen voor je in petto. De enige momenten waarop ik terugkijk is om te beseffen hoeveel vette dingen ik nu al heb gezien en gedaan tijdens mijn reis. En omdat het uitzicht achter je soms nog mooier is dan dat waar je naartoe gaat.

Maar goed, T.I.A. dus, This is Africa. In mijn vorige verhaal heb ik het misschien ietwat overdreven hoe het in Afrika zit met de apartheid e.d. Hoe het wel allemaal precies zit is erg ingewikkeld en ik zal jullie het hele verhaal besparen om ook een verhaal voor als ik weer thuis ben te bewaren. Maar goed, hoe is Afrika dan wel. In het kort: Meer ontwikkeld in en rondom Kaapstad, naarmate je verder de kust naar het oosten reist is het landschap ruiger en heel groen, en de kust wilder, veel heuvels met allerlei gekleurde ronde huisjes, veel aardige, vrolijke en tegelijk ook slome mensen (waar voor een taak 10 mensen nodig zijn in Afrika, is in nederland 2 ruim voldoende), de zee is koud in Kaapstad, en warmer richting Durban, veel surf, veel armoede vooral in de grote steden wat veel criminaliteit met zich meebrengt. Biltong, Black Label bier, lange afstanden, vochtige hitte, (te)veel bewolking en regen en onweer, koeien en geiten midden op de (snel)weg en op het strand, en zoals we Afrika allemaal kennen: mensen dragen alles op hun hoofd en er worden talen gesproken met tong-geklik!

Goed, om door te gaan met mn reis. Mijn vorige verhaal bleef steken in Port Elizabeth als ik het goed heb. Daarna ben ik de Wild Coast afgereisd. Cintsa, Coffee Bay en Umzumbe, voordat ik in Durban aankwam. En WOW, wat is de kust mooi. Coffee Bay, als ik ergens lang ben gebleven is het daar wel, en sowieso een plek waar je terug wilt komen: Kleine baai met hooguit 3 surfers, prachtige ruige kustlijn, fantastisch hostel met super eten en geweldige mensen, killer pool, elke avond feest, slapen aan de andere kant van een beekje waar het stil is en waar je heerlijk met de ruisende zee op de achtergrond na een lange dag surfen, eten, zonnen, kaarten en feesten vredig in slaap valt......... En natuurlijk zon, zee en strand. Meer had ik die 6 dagen niet nodig!

In Coffee Bay met een Brits stel: Chris en Clare en met Lars, uit Noorwegen, bedacht om een auto te huren en naar Drakensberg te rijden. Daar waar Zuid-Afrika grenst aan Lesotho, waar het aan het einde van de dag altijd regent en onweert (wat voor prachtige national geographic kiekjes zorgt!) en waar je prachtige wandelingen kan maken. Wat een top idee was dat. Met z'n 4-en in 1 kamer, een feestje op zich! De eerste avond werden we al getrakteerd op een prachtige onweersbui en de dag erna stonden we er midden in.......tijdens onze 4 uur durende wandeling heeft het geen moment gestopt met regen. En probeer je aan het begin van de hike alles nog zo droog mogelijk te houden (behalve Chris, die na 10 meter al per ongeluk zijn schoen in het water gooide nadat hij die uit wilde doen om met 'droge' voeten naar de andere kant van het kleine beekje te komen), aan het einde maakt het niets meer uit. De enige die nog redelijk droog was, was je-komt-uit-noorwegen-of-je-komt-het-niet-in-gortex-gehulde Lars. Ik heb me prima vermaakt! En vooral als je de dag eindigt met een biertje in je hand, in een jacuzzi met plastic speelkaarten (en bedankt Joris, Folkert en Kes!) een potje 'asshole' spelen.

De dag erna weer gehiket. Alleen geen regen. Wel watervallen en nog steeds een eeuwige smile op mn gezicht: Ik ben in Zuid-Afrika en enorm aan het genieten! Morgen nijlpaarden en Krokodillen spotten in St. Lucia! Dan naar Swaziland.

Foto's heb ik geupload op facebook, picasa werkt hier even niet. Ik probeer het zo goed mogelijk bij te houden maar dat lukt niet altijd!

Valse start, goed begin

2009-02-16T07:22:00.006+01:00

Maandag 2 februari zou het allemaal beginnen. Tas gepakt en een beetje zenuwachtig begin ik aan m'n laatste ontbijtje in nederland, het sneeuw wat, maar goed ik ga naar de zon!

Niet dus: sinds 19 jaar zijn er sneeuwstormen in Londen, en alle vluchten naar en van Londen Heathrow zijn gecancelled. Yes, ook die van mij dus. Alsof je daarop zit te wachten!

Goed, na 2 lange dagen toch gevlogen, en Arjen haalde me op! Gelijk begonnen met een rondje door Kaapstad rijden. Naar Kaap die Goede Hoop gereden en gemerkt dat het daar de op één na meest winderige plek op aarde is. En als je in Kaapstad bent moet je natuurlijk wel de Tafelberg beklimmen en Robbeneiland bezoeken. Allebei....niet gedaan... Wel Lion's Head beklommen, wat naast de Tafelberg ligt en ook een prachtig uitzicht heeft. Midden op de dag met 35 graden, ook een goeie. Grappig dat je dan boven op de top de steward van je vlucht van de vorige dag tegenkomt!

Door Arjen nog meer nederlandse stage-lopers ontmoet en daarmee nog een paar dagen op pad geweest. 5 bars op een avond, brak aan het zwembad gelegen, lam op een rugby-toernooi, goeie dagen in Kaapstad!

Op het rugby-toernooi waren bijna alleen maar blanke mensen. Het verschil tussen blank en donker is ontzettend groot hier, alle donkeren doen het kutwerk, door de blanke worden ze bosapen genoemd en er wordt amper naar ze omgekeken.

Een dagje op bezoek in Stellenbosch, daar waar de meeste wijn van Zuid-Afrika vandaan komt. Heerlijk om vanaf half 11 sochtends te beginnen met een wijnproeverij. 4 wijnerijen langs, waarbij je elke keer 5 wijnen proeft. Hele mooie omgeving daar, heuvels met veel wijngaarden, veel studenten, leuk plaatsje. Maar of ik dat alleen vind onder invloed van wijn, zal ik nooit weten.

Dan naar Oudtshoorn, wereldhoofdstad van de meest domme vogels die er op deze aarde bestaan: struisvogels. Als ze zelfs een paringsdans voor mensen doen omdat ze domweg denken dat het een struisvogel is, weet je wel genoeg. Wel heerlijke biefstuk!

Dit dorp ligt in de bergen en ik wilde graag een wandeling door de Swartsbergpas maken. Daar aangekomen konden we (ik en een nieuw-zeelands meisje) het begin van het pad niet vinden. Een man kwam ons tegemoet en wees ons de weg. Hij vroeg wel erg vaak of we wel genoeg water bij ons hadden, wel goed fit waren en of we genoeg zonnebrand en eten mee hadden. Hij zei dat de wandeling zo'n 5 á 6 uur zou duren en als we na 10 uur savonds nog niet terugwaren zou hij ons wel komen zoeken. Hoezo demotiverend. Als je dan na een uur omhooggelopen te hebben al aan je enige meegebrachte sandwich begint, lijkt het inderdaad nog een lange tocht te worden. Het prachtige panorama-uitzicht (zie uitzicht hierboven want blijkbaar kan ik die niet bij dit stukje tekst zetten) en de beekjes waar we langskwamen maakte alles goed. Wat een prachtige tocht! En ruim binnen 6 uur weer terug:).

Nu ben ik aan de kust. Eerst Plettenberg bay, het St. Tropez van Zuid-Afrika, al moet je je er niet teveel bij voorstellen, vooral omdat er bijna niemand was, en er maar 3 uur zon was in de 2 dagen dat ik er was. Gelijk ook plaatselijk verbrand, hoe je dat ook voor elkaar krijgt met elk uur factor 30 opsmeren... Nu in Jeffrey's Bay, of J-bay: surf hotspot, Billabong outlet, zee, strand en geen zon.. Ik ga met mn 3/2 de golven maar eens berijden, aangezien de zee hier ijskoud is!

Tsja, en hoe kom je dan van A naar B? Met de Baz-bus! Je belt ze op, zegt van waar naar waar je wilt, wordt opgehaald bij je hostel en vervolgens afgezet voor je hostel. Oftewel: reizen voor beginners! En zo leer je uiteraard heel snel mensen kennen. Van op-sandalen-wandelende-ik-heb-een-heel-irritante-lach-engelsprekende meisjes, een zich-ongevraagd-met-het-gesprek-bemoeiende canadees, een 43-jarige fitness insructrice die eruit ziet als een klein meisje (al 4 dagen mee op pad, top wijf!), een door-de-zon-zodanig-verbrand-dat-er-brandblaren-op-mn-schouders-zitten-zeikende nederlander en uiteraard de go-with-the-flow backpackers, surfers en polonaise-lopende nederlanders. Fantastisch wat er allemaal op deze wereld rondloopt!

Meer foto's volgen!

Nog één nachtje slapen........

2009-01-26T13:49:00.006+01:00

"A journey of a thousand miles starts in front of your feet" - Lao Tzu-

En daar sta ik dan. Weliswaar nog in Nederland, maar met de wereld aan mijn voeten. Al lange tijd loop ik rond met het plan om een jaar op reis te gaan. Naar Australie. En daar kwam later Afrika bij. Nu ga ik morgen weg. Naar Australie, maar eerst naar Afrika. Om te ontdekken wat voor mij nog onontdekt is.

Nog één nachtje slapen en dan gaat het reizen beginnen. Zo dichtbij en het lijkt zo ver weg.
Terwijl er sneeuwvlokjes langs de ramen dwarrelen pak ik nog even de finale van het Australian Open mee, daar waar ik volgend jaar misschien zelfs op de tribune zit....Nadal, gefeliciteerd!

En dan op weg naar een endless summer.

Met een supergezellige borrel van gisteren met mooie woorden, mooie meeneem-kadoos, mooie fotos en mooie mensen nog vers in mijn geheugen, verlaat ik morgen het land waar ik toch ook nu al zin in heb om terug te komen voor alles en iedereen wat ik hier heb. Maar dat is volgend jaar pas. Eerst maar eens de halve wereld rond. Ik heb m'n lunchpakketje en fotocamera klaar, want een goed begin is niet voor niets het halve werk.

Ik ga veel schrijven op deze site. Veel foto's maken. Veel mooie dingen zien. Veel leren kennen. Veel van jullie missen. Veel kilometers maken. En bovenal heel veel Genieten, inderdaad, met hoofdletter.

Ik ga me even inchecken. Tot in Zuid-Afrika!