Down Under in W.A.(ter)

"All journeys have secret destinations of which the traveller is unaware" - Martin Buber

Gelukkig maar, anders is het reizen door de outback van West Australie wel erg eentonig. Het is voornamelijk woestijn, rood zand, prikkelplanten, bewoond door slangen, andere reptielen, roofvogels en kangoeroes, het is er kurkdroog en zelfs in de winter overdag 44 graden.

Meer dan erdoorheen rijden om op de geheime bestemmingen te komen waar wij reizigers ons nog niet bewust van waren deden we ook niet.

West Australie is enorm. Voordat je weer ergens bent waar je sowieso moet zijn geweest, ben je zeker een dag verder. En al die plekken hebben te maken met water:

Ten zuiden en even ten noorden van Perth stond in het teken van mijn meest favoriete en minst favoriete water: de zee om te surfen en de regen...om binnen te blijven. Het is winter, het regent, het is koud en er is geen centrale verwarmingen. Wel zijn er: golven, een superblauwe zee, veel bomen, veel duinen, een ruige kustlijn, uitgestorven stranden en langs de hele westkust dolfijnen en walvissen.

Nog meer water in Shark Bay. Een World Heritage Site die alle 4 de criteria om een World Heritage Site te zijn bezit. Bijzondere landschappen, in het water levende stenen, een schelpen strand.....Supermooi en bijzonder gebied.

Bij Monkey Mia worden dolfijnen gevoerd. Ik stond vooraan, verend op mijn voeten, armen over elkaar geslagen en de schouders hoog opgetrokken, en nog ben ik niet uitgekozen om echt de liefste en vrolijkste beestjes van de wereld een vis in hun bek te steken. Ging het ook nog regenen die dag.......

Een kilometer of 600 verderop door woestijn, langs dode kangoeroes en met onderweg een plaatsje waar 4 man wonen wat al 250 kilometer van tevoren wordt aangegeven, ligt het paradijselijke Coral Bay met het Ningaloo Reef in de achtertuin. Al snorkelend en duikend en vanaf de boot in de verte starend, heb ik van deze prachtige onderwaterwereld mogen genieten: veel en grote kleurijke vissen, dugongs (een soort zeekoe), reef sharks, roggen, dolfijnen en walvissen.

Na de kust te zijn afgreist ben ik het binnenland ingegaan naar het heuvelachtige Karijini National Park. Daar had je zeker genoeg water nodig, tijdens het wandelen door alle prachtige gorges, met zijn natuurlijke klimwanden en zwembaden. 's Nachts kamperen met huilende dingo's in de verte en een sterrenkijkavond in de outback met een prachtige volle maan.

De langste en saaiste weg liep van Port Hedland naar Broome. De enige stop die we daar hebben gemaakt was 80 mile beach. De naam zegt het al: een enorm lang strand dus met supermooi blauw water. Alsof je als kind in een snoepwinkel staat en je mag niets eten: in het water mocht je niet zwemmen vanwege stonefish en stingrays....

En dan aangekomen in op de laatste plaats van West Australie: Broome.

1 keer in de maand kan je in Broome the staircase to the moon zien. En laat ik nou net 1 dag daarvoor aangekomen zijn. Omdat het water zo laag staat, is er tot in de verte zand wat een beetje nattig is. Daarin kan je de weerkaatsing van de volle maan zien en dat maakt dat je er een soort trappetje in ziet: the stairway to the moon!

Dan nog even wat feestjes meepakken en nog even chillen op het strand voordat ik naar Darwin ga waarvandaan ik met de familie voor een maandje op pad ga!